Wel midlife. Geen crisis.


Rond je veertigste, soms iets later, verandert er iets. Vanaf dat moment stelt het leven je een andere vraag.
Wat tot dan toe werkte, begint te wringen. Je kijkt anders naar je werk, je relatie, je toekomst. Soms sluimert er dan iets, maar soms is het ook al meteen heel duidelijk.
 Dit is wat vaak een midlifecrisis wordt genoemd. Wat het in mijn ogen niet hoeft te zijn.

Twee fases van heroriëntatie
.

In deze levensfase zie ik grofweg twee bewegingen. De eerste fase
 gaat over loslaten. Daarin kom je oude patronen en overtuigingen tegen. Die hebben je manieren van omgaan met jezelf en de wereld ver gebracht. Ze hielpen je overleven, presteren, functioneren.



Maar wat je in de eerste helft van je leven hielp, kan in de tweede helft juist ballast worden. Het vraagt moed om dat los te laten. Én eerlijk kijken.
De tweede fase gaat over opnieuw ontdekken. Niet over wie je dénkt te zijn, maar over wie je kunt zijn als je minder vanuit oude beelden leeft.



Veel mannen ontdekken in deze fase dat ze zichzelf veel te lang hebben aangepast, dat ze keuzes zijn blijven maken die niet meer kloppen en dat er veel meer potentie in hen zit dan ze ooit hebben toegelaten.
De stille, diepe beweging die je dan doormaakt, kan een grootse belofte worden.